Je weet niet wat ik denk

Samen met: Ermo
Luister het hier: Je weet niet wat ik denk

Datum: vrijdag 14 oktober
Begintijdstip: 14.45 uur
Klaar: 17.45
Drinken: 3 thee, 1 water
Eten: niets

Het was lang geleden dat Ermo en ik muziek hadden gemaakt. Hij woont al een tijdje in Londen, vandaar. We gingen op zoek naar gratis parkeerplek en belandden in Tuindorp, waar alle straten eenrichtings zijn, en waar je nooit meer uitkomt, als je pech hebt.

We besloten de parkeerkosten te delen en zijn auto toch maar voor mijn deur te zetten. Ik vergat uiteindelijk Ermo 6 euro te geven, zodat hij het alsnog allemaal alleen heeft betaald. Toen we Tuindorp waren ontsnapt en terug reden naar mijn huis, vertelde Ermo over het rijgedrag van de Engelsen. Enorm voorkomend, zoals je mag verwachten van de Brit. Beleefd tot op het bot, maar het is ongemeend.

We besloten ons nummer daarover te laten gaan. Hoe het is als je niet anders kunt dan loochenachtig zijn.

We hadden maar kort de tijd. De opname met de minste fouten hebben we gebruikt. En daar zitten er nog een hoop in. Maar we blijven trouw aan het concept. Ook deze komt op de site. ‘s Middags een man en ‘s middags nog steeds een man. Tenminste, zo denken wij erover.

Steeds minder hard

Samen met: René
Luister het hier: steeds minder hard

Datum: vrijdag 26 augustus
Begintijdstip: 10.45 uur
Klaar: 16.15
Drinken: 2 thee, 3 water en 1 sap
Eten: 2 maria kaakjes, twee boterhammen en een beschuitje

En hoe ging het allemaal in z’n werk?

In de bus naar Nieuwkoop had ik een spraakzame buschauffeur. Hij vertelde dat ze tegenwoordig vanuit de centrale precies kunnen zien wat hij uitvoert. Vroeger reed hij in een verloren uurtje wel eens met de bus langs huis om een kopje koffie te drinken. Daar kwam dan niemand achter. Totdat hij een keer weer terug aan het werk wilde gaan. En de bus niet startte. Die kar stond compleet uit de route. Voor zijn eigen woning. Moest hij een monteur laten komen. En ook maar even uitleggen hoe dat ding op die plek terecht was gekomen. Toch frappant: je bent ongehoorzaam en juist dán gaat er iets mis dat normaal altijd goed gaat… De chauffeur vertelde nogal grappig hoe hij zich uit die benarde situatie had weten te kletsen.Toen ik dat aan René vertelde, herinnerde hij zich een moment toen hij nog klein was, waarin hij aan zijn ouders moest vertellen hoe hij nou aan die appel kwam, die hij in zijn hand had. Geplukt, zei hij. En hoewel zijn ouders al lang door hadden dat dat onmogelijk kon, bleef hij steeds nieuwe verklaringen verzinnen. En er zelf in geloven.

Dit eendagsliedjes concept verdraagt niet al te veel getwijfel en getreuzel. Dus daar moest ons nummer over gaan: dat je begint te vermoeden dat je iets gedaan hebt dat een ander kwaad maakt. En wat je dan zegt.
Ik had mijn tamboerijn meegenomen en was er zeer op gebrand om die tijdens de opnames ter hand te nemen. Je hoort hem prominent terug in de mix. Als je je afvraagt waarom hij een minuut voor het einde ineens is verdwenen: dat komt omdat ik het ding toch niet zo soepeltjes tegen mijn handpalm liet dansen als ik me had voorgesteld. Met andere woorden: ik hield het niet meer  vol. Een techniek van niks; veel te verkrampt. Je hoort de tamboerijn tijdens het outro op de grond vallen. En het scheelde niet veel of ikzelf was er van uitputting achteraan gestort. Op de foto die de verbetenheid waarmee ik de percussie verzorg…

Verder kan ik je verklappen dat het nummer vooralsnog niet echt een einde heeft. Dus als je blijft luisteren naar de monotone drumpartij, die je gedurende de laatste twee minuten hoort: er komt daarna niets spannends meer…

Onbewoonbaar

Samen met: Ton Herman
Luister het hier: Onbewoonbaar

Datum: donderdag 24 februari
Begintijdstip: 11.00 uur
Klaar: 20.00 uur
Drinken: 4 thee, 2 water en 1 sap
Eten: gevulde koek, drie boterhammen, een appel en een bord spaghetti met rode saus

En hoe ging het allemaal in zijn werk?
Ton Herman heeft een hoekje van zolder ingericht als studiootje. Dat betekent een halve vierkante meter ruimte per persoon. Ik moest soms het stemmingsmechaniek van de basgitaar in mijn gezicht dulden, maar ik deed het met liefde.

Gedurende de dag kwamen we erachter dat we elkaar soms verkeerd begrepen. TH komt van het conservatorium en ik ben autodidact. Toch bleken de misverstanden weinig schade aan te richten. Sowieso ontstaat de beste muziek die ik maak meestal door een verkeerd gepakt akkoord dat toevalligerwijs mooi klinkt…
Het eerste uur werden we geen van beiden erg enthousiast over de klanken die wevoortbrachten. Niemand zei het, maar dat voel je gewoon. Het schoot door mijn hoofd: als dit een lied oplevert dat niet om aan te horen is, zet ik het dan ook op de site?

Mooie secuur die TH aanbracht toen hij de dwingende, staccato aanslag op de piano losliet. De akkoorden die me in eerste instantie niet echt in beweging zetten, veranderden nu in een springkussen waar mijn stem gewoon op móest. De landerige stemming was weg. Elk nieuw idee was raak. Achterop de wagen laden en met volle vaart de middag in.

Het leek wel een beetje op een kookwedstrijd die ik laatst zag. ‘You have two minutes left!’ Zo probeerden wij alles op de band te krijgen voordat Wendy de spaghetti op tafel zette en de kinderen hun dvd hadden gezien. Het lukt niet. Na het eten nog even naar boven om de percussie en wat andere tierelantijntjes in te spelen, en klaar.

Het was al donker toen ik met de auto door het onverlichte Achterhoekse land reed, op weg naar huis. Mistflarden schampten de voorruit en achterin begonnen twee jongetjes langzaam in slaap te vallen. Ik liet de tekst van Onbewoonbaar nog eens door mijn hoofd gaan en bedacht dat sommige zinnen, die me in eerste instantie logisch toeschenen, voor de luisteraar misschien als complete wartaal moesten klinken. ‘Het laadt alleen maar door tot aan het eind…’ In een vroeg stadium wilde ik de metafoor van elektriciteit helemaal doortrekken en was het: ‘het laadt alleen maar op’, waarmee ik doelde op de frustratie van de verteller. Later verdween dat naar de achtergrond en probeerde ik te refereren aan een kogel (de zin waarmee hij haar de bons geeft) die doorgeladen wordt in een pistool. Maar pas nu drong het tot me door dat de luisteraar hoort: ‘het laat alleen maar door’. Wat laat wat door? Goeie vraag. Ik ben benieuwd of iemand een interpretatie kan bedenken die deze zin in dit lied kan rechtvaardigen…

Maar allez, dit is het concept van de eendagsliedjes. En ik hou ervan. Elke sessie geeft me een goed humeur dat minstens drie dagen aanhoudt. Dat is wat muziek met me doet…

Mij te lang

Samen met: Peter
Luister het hier: Mij te lang

Datum: dinsdag 16 februari 2011
Begintijdstip: 10.00 uur
Klaar: 14.30 uur
Drinken: 2 thee, 1 water, een grapefruitsap
Eten: tosti

En hoe ging het allemaal in zijn werk?
Peter heeft een onorthodoxe manier van tosti’s maken. Een dubbele boterham met kaas in de koekenpan en dan het vuur eronder. De pit stootte de vlam uit met een huigachtig geluid en wij praatten over het feit dat bands bij De Wereld Draait Door niet meer dan een couplet en een refrein mogen spelen. Omdat het publiek niet de aandacht kan opbrengen voor een song van vier minuten. Of omdat de redactie van het programma dat veronderstelt.

Terwijl de tosti aanbrandde – wat me misschien niet erg verbaasde – hadden we het over een filmpje van Neil Young, dat ik op Facebook had gezet. Het lied duurde 9 minuten en ik wist bijna zeker dat, áls er al iemand op de link had geklikt, hij ruim voor deindrukwekkende gitaarsolo op de helft van het lied, zou zijn afgehaakt.

Peter vertelde me over een filmpje dat hij op Youtube had gezien waarin Young tijdens een concert ‘A day in the life’ van The Beatles zong, en dat in het midden van het nummer Paul McCartney naast hem opdook om mee te zingen.

Dus we  besloten een nummer te maken met als titel ‘Dit duurt mij te lang’ en dat we als uitgangspunt de akkoordenreeks van ‘A day in the life’ zouden nemen. In de uiteindelijke versie zijn die akkoorden ook nog te horen. Ik ben benieuwd of iemand kan horen waar.

De gitaren uit de hoes en dan spelen in een roes. Ik heb een geweldige dag gehad. Zelfs het moment dat mij een stuk ijzerdraad om  mijn middel werd gespannen bracht me nauwelijks van mijn stuk. Er zat een brom in het snoer van mijn gitaar, die alleen onderdrukt kon worden als de plug vastzat aan het draad, dat vervolgens weer in contact moest zijn met mijn blote vel. In het boek De oorlog van het einde van de wereld voert Vargas Llosa de profeet Antonio Maciel op. Een charismatische, dwergachtige figuur, die bij wijze van zelfkastijding een stuk prikkeldraad om zijn middel draagt. Zwerende wonden, ingroeiend ijzer; dat werk. Zo heroïsch was het allemaal dus niet, maar toch ging er voor mij een zekere mystieke kracht uit van gordel die ik tijdens het spelen droeg.

Grofweg hield Peter zich bezig met de akkoorden, ik met de tekst, wij samen met de zanglijn en Peter met de opname, de mix en het editten. David: zang, akoestische gitaar. Peter: zang, elektrische gitaar, basgitaar, drumcomputer.

Luister naar Peter in de band The Charlies (hij is de man die intiem wordt met de vis. Zit wel redelijk op het eind, dus ik hoop dat je het redt…)

 

Zaakjes voor elkaar

Samen met: Toon
Luister het hier: Zaakjes voor elkaar

Datum: vrijdag 3 december
Begintijdstip: 14.00 uur
Klaar: 16.30 uur
Drinken: 2 thee
Eten: 4 geroosterde boterhammen

En hoe ging het allemaal in zijn werk?
We hadden elkaar al zo lang niet gezien dat Toon verbaasd uitriep dat ik een sík had, toen ik zijn woning binnen ging. Mijn sik is me inmiddels zo vertrouwd, dat het voelt alsof ik hem al jaren draag.
Tijdens de geroosterde brood kwam ter sprake dat ik mijn huis uit moet en vertelde ik maar weer een keer het hele verhaal over hoe dat zo gekomen is. Een halfuur later hadden we het over Toons nieuwe badkamer die hij erin had laten zetten en vroeg ik verbaasd of dit misschien zijn eigen woning was. Hij antwoordde met ja, en na wat doorvragen van mij voegde hij eraan toe dat hij 350 euro per maand kwijt was aan hypotheek. Hij sloot af met: ‘En dat is dus erg weinig…’
Vooral dat laatste vonden we allebei erg grappig. Het idee ontstond om een lied te maken over een man die een vriend op bezoek krijgt die diep in de problemen zit. En dat die man dan alleen maar gaat zitten uitweiden over hoe goed hij zijn zaakjes wel niet voor elkaar heeft, zonder de ander te helpen…

Rolverdeling: Toon op de gitaar en ik zingen en de tekst op papier zetten. Tussendoor even het dingetje opnemen om te luisteren of het wel ergens naar klonk en wat improvisaties inzingen. Aan het eind in een keer de song opgenomen.

Meer informatie over Toon: www.drumbo.nl