Geen idee. Je hebt geen idee nodig voor een verhaal.

Dus pak een boek uit je kast, sla het op een willekeurige pagina open, laat je vinger neerkomen op een willekeurige zin.

Zo. Daar ga je. Dat is de eerste zin van je korte verhaal. Fijne zaterdag.

Yeah, it’s that easy.
Tikker

PS: Geheime truc: begin de tweede zin met dezelfde woorden als de eerste. Voor die fijne cadans. En dan ga je variëren.

PS II: Mail me jouw korte verhaal. Ik ben nieuwsgierig! david@berichtenvantikker.nl

***
De Naamlozen – Joshua Ferris (pagina 133)
Hij wees hen op twintig foutloze jaren en op de vele miljoenen die hij voor het bedrijf had verdiend. Hij wees hen, met een priemende vinger naar de grafiek, aan waar de spitse punten omhoog zich bevonden en hij zei er maar even bij wat hij daarmee te maken had gehad. Hij wees op zijn borst, ritmisch, wat een dof geluid tegen zijn borstbeen maakte en wat zijn stropdas deed dansen.
Ik, ik, ik, hoorde hij zichzelf zeggen en elke keer als hij het woord uitsprak draaide hij zichzelf weer wat verder vast in zijn redenering, als een aangelijnde hond die rondjes om een lantaarnpaal rent.
De twee mannen tegenover hem hoorden hem aan, waarbij er eentje steeds de muis bewoog om te zorgen dat zijn scherm niet op zwart ging en de ander kennelijk een nieuw horloge had, dat hij onophoudelijk bevoelde.
Hoe langer hij aan het woord was, hoe meer onzin hij begon uit te kramen. Aan het eind van zijn betoog was zijn verontwaardigde toon van spreken overgegaan in schreeuwen. Het viel hem op dat zijn directe leidinggevende, Van Beuningen, die steeds op zijn scherm zat te kijken, een moedervlek op zijn linker ooglid had. Had die er al die jaren al gezeten? vroeg hij zich af. Het deed er niet meer toe. Hij eiste zijn ontslagbrief en wel nu, zodat hij hem zonder dralen kon ondertekenen, met deze pen hier, zien jullie die?
Het document bleek inderdaad al opgesteld en uitgeprint te zijn en werd door Van Beuningen over de tafel naar hem toe geschoven.
Hij zette zijn handtekening. Robuust. Veel hoekiger dan normaal, met een ferme punt erachter, die er officieel ook niet hoorde. Misschien, dacht hij later, kon hij het nog ongedaan maken, allemaal. Want die krabbel was niet rechtsgeldig.
Hij had een hamburger gekocht en morste saus op zijn revers.
Wat hem nog het meest verbaasde, was dat hem die moedervlek op het ooglid van Van Beuningen al die jaren niet was opgevallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

12 + 16 =