Steeds minder hard

Samen met: René
Luister het hier: steeds minder hard

Datum: vrijdag 26 augustus
Begintijdstip: 10.45 uur
Klaar: 16.15
Drinken: 2 thee, 3 water en 1 sap
Eten: 2 maria kaakjes, twee boterhammen en een beschuitje

En hoe ging het allemaal in z’n werk?

In de bus naar Nieuwkoop had ik een spraakzame buschauffeur. Hij vertelde dat ze tegenwoordig vanuit de centrale precies kunnen zien wat hij uitvoert. Vroeger reed hij in een verloren uurtje wel eens met de bus langs huis om een kopje koffie te drinken. Daar kwam dan niemand achter. Totdat hij een keer weer terug aan het werk wilde gaan. En de bus niet startte. Die kar stond compleet uit de route. Voor zijn eigen woning. Moest hij een monteur laten komen. En ook maar even uitleggen hoe dat ding op die plek terecht was gekomen. Toch frappant: je bent ongehoorzaam en juist dán gaat er iets mis dat normaal altijd goed gaat… De chauffeur vertelde nogal grappig hoe hij zich uit die benarde situatie had weten te kletsen.Toen ik dat aan René vertelde, herinnerde hij zich een moment toen hij nog klein was, waarin hij aan zijn ouders moest vertellen hoe hij nou aan die appel kwam, die hij in zijn hand had. Geplukt, zei hij. En hoewel zijn ouders al lang door hadden dat dat onmogelijk kon, bleef hij steeds nieuwe verklaringen verzinnen. En er zelf in geloven.

Dit eendagsliedjes concept verdraagt niet al te veel getwijfel en getreuzel. Dus daar moest ons nummer over gaan: dat je begint te vermoeden dat je iets gedaan hebt dat een ander kwaad maakt. En wat je dan zegt.
Ik had mijn tamboerijn meegenomen en was er zeer op gebrand om die tijdens de opnames ter hand te nemen. Je hoort hem prominent terug in de mix. Als je je afvraagt waarom hij een minuut voor het einde ineens is verdwenen: dat komt omdat ik het ding toch niet zo soepeltjes tegen mijn handpalm liet dansen als ik me had voorgesteld. Met andere woorden: ik hield het niet meer  vol. Een techniek van niks; veel te verkrampt. Je hoort de tamboerijn tijdens het outro op de grond vallen. En het scheelde niet veel of ikzelf was er van uitputting achteraan gestort. Op de foto die de verbetenheid waarmee ik de percussie verzorg…

Verder kan ik je verklappen dat het nummer vooralsnog niet echt een einde heeft. Dus als je blijft luisteren naar de monotone drumpartij, die je gedurende de laatste twee minuten hoort: er komt daarna niets spannends meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf − twee =