Onbewoonbaar

Samen met: Ton Herman
Luister het hier: Onbewoonbaar

Datum: donderdag 24 februari
Begintijdstip: 11.00 uur
Klaar: 20.00 uur
Drinken: 4 thee, 2 water en 1 sap
Eten: gevulde koek, drie boterhammen, een appel en een bord spaghetti met rode saus

En hoe ging het allemaal in zijn werk?
Ton Herman heeft een hoekje van zolder ingericht als studiootje. Dat betekent een halve vierkante meter ruimte per persoon. Ik moest soms het stemmingsmechaniek van de basgitaar in mijn gezicht dulden, maar ik deed het met liefde.

Gedurende de dag kwamen we erachter dat we elkaar soms verkeerd begrepen. TH komt van het conservatorium en ik ben autodidact. Toch bleken de misverstanden weinig schade aan te richten. Sowieso ontstaat de beste muziek die ik maak meestal door een verkeerd gepakt akkoord dat toevalligerwijs mooi klinkt…
Het eerste uur werden we geen van beiden erg enthousiast over de klanken die wevoortbrachten. Niemand zei het, maar dat voel je gewoon. Het schoot door mijn hoofd: als dit een lied oplevert dat niet om aan te horen is, zet ik het dan ook op de site?

Mooie secuur die TH aanbracht toen hij de dwingende, staccato aanslag op de piano losliet. De akkoorden die me in eerste instantie niet echt in beweging zetten, veranderden nu in een springkussen waar mijn stem gewoon op móest. De landerige stemming was weg. Elk nieuw idee was raak. Achterop de wagen laden en met volle vaart de middag in.

Het leek wel een beetje op een kookwedstrijd die ik laatst zag. ‘You have two minutes left!’ Zo probeerden wij alles op de band te krijgen voordat Wendy de spaghetti op tafel zette en de kinderen hun dvd hadden gezien. Het lukt niet. Na het eten nog even naar boven om de percussie en wat andere tierelantijntjes in te spelen, en klaar.

Het was al donker toen ik met de auto door het onverlichte Achterhoekse land reed, op weg naar huis. Mistflarden schampten de voorruit en achterin begonnen twee jongetjes langzaam in slaap te vallen. Ik liet de tekst van Onbewoonbaar nog eens door mijn hoofd gaan en bedacht dat sommige zinnen, die me in eerste instantie logisch toeschenen, voor de luisteraar misschien als complete wartaal moesten klinken. ‘Het laadt alleen maar door tot aan het eind…’ In een vroeg stadium wilde ik de metafoor van elektriciteit helemaal doortrekken en was het: ‘het laadt alleen maar op’, waarmee ik doelde op de frustratie van de verteller. Later verdween dat naar de achtergrond en probeerde ik te refereren aan een kogel (de zin waarmee hij haar de bons geeft) die doorgeladen wordt in een pistool. Maar pas nu drong het tot me door dat de luisteraar hoort: ‘het laat alleen maar door’. Wat laat wat door? Goeie vraag. Ik ben benieuwd of iemand een interpretatie kan bedenken die deze zin in dit lied kan rechtvaardigen…

Maar allez, dit is het concept van de eendagsliedjes. En ik hou ervan. Elke sessie geeft me een goed humeur dat minstens drie dagen aanhoudt. Dat is wat muziek met me doet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 × 1 =